Marbert Rocel otwierają rożne muzyczne drzwi i świetnie potrafią budować napięcie. Przez cały czas bawią się konwencjami, a w tym odważnym podejściu znajdują umiar. Grupa postawiła na brzmieniowy pluralizm wyzbywając się jednocześnie pseudo muzycznych trików.

Syndrom drugiego albumu widać przeszli bez zająknięcia. Na nowej płycie niemieckie trio ciągle eksperymentuje i zaskakuje. Jest na poważnie i imprezowo, z przymrożeniem oka i o miłości. Dwa lata upłynęły na zbieranie inspiracji, po drodze trochę koncertów i wydaję się, że nie był to czas zmarnowany. W stajni Compost Records grupa wyrabia sobie powoli znaczącą pozycję.

Mabert Rocel świetnie wpisują się w to co kiedyś zwykło określać się muzyką elektroniczną. Ich nagrania nie ustępują miejsca takim klasykom tego gatunku jak Morcheeba, Zero 7 czy Flunk. Oscylują wokół electro, nu-jazzu i stonowanych songwriterskich klimatów. Aranżacyjnie jednak mocno zakorzenieni są w stylistyce klubowego grania i bez problemu zaspokoją Wasz głód niskich tonów. Uwaga tylko na nieoczekiwane zwroty akcji. Zarówno w obrębie jednego utworu („Hush Now”, „Mr.Beat”) jak i na całej długości płyty. Bo na „Catch a Bird” motoryczne brzmienia przeplatają się z tymi lirycznymi i ugładzonymi strukturami. Większość płyty to raczej radosne numery, lecz nie brakuje tu zimnych elementów, zagłębiania się w minorowe zakątki skali. Członkowie Marbert Rocel otwierają rożne muzyczne drzwi i świetnie potrafią budować napięcie (”Chambers”). Przez cały czas bawią się konwencjami, a w tym odważnym podejściu znajdują umiar. Grupa postawiła na brzmieniowy pluralizm wyzbywając się jednocześnie pseudo muzycznych trików. Łączą sprawdzone producenckie motywy z bogatym instrumentarium. Na szczęście to nie kolejny skład, który na każdym kroku chce pokazać, że na instrumentach grać umie i co chwila to udowadnia. W efekcie płyta brzmi przejrzyście i nie mamy wrażenia natłoku muzycznych informacji. Do tego wciągające nas w grę świetne teksty i gotowe. Tak brzmi przepis na świetną płytę, która służyć nam będzie nie tylko w tym sezonie.

Podobne recenzje

High Tone - Out Back

Krzysiek Sokalla , 2010-09-01

Zola Jezus - Stridulum II

Sebastian Gabryel , 2010-09-01

Jonas Reinhardt - Powers Of Audition

Daniel Barnaś , 2010-08-30

Shed - The Traveller

Paweł Gzyl , 2010-08-29

Tim Hecker - Harmony in Ultraviolet

Daniel Barnaś , 2010-08-24

Max Richter - Infra

Sebastian Gabryel , 2010-08-22

Tesla Boy - Modern Thrills

Patryk Zalasiński , 2010-08-22

Damon Albarn, Tony Allen, Paul Simonon, Simon Tong - The Good, the Bad & the Queen

Daniel Barnaś , 2010-08-18

Gorillaz - Plastic Beach

Daniel Barnaś , 2010-08-18

Zobacz więcej »  Pisz recenzje! »

Tauron Festiwal Nowa Muzyka na Facebooku »

© 2003 - 2010 Nowamuzyka.pl
Wszelkie prawa zastrzeżone. Wykorzystywanie zamieszczonych na stronie materiałów bez wiedzy i zgody redakcji - zabronione.
Kontakt  |  Reklama  |  Współpraca  |  Do pobrania